swoim starcie. Według sondażowni FOM komuniści mogą liczyć na 10% głosów i wyprzedzili ŁDPR (8%), Jedna Rosja - ma 40%, czyli KPRF stara się o drugie miejsce. Komuniści znaleźli się między Scyllą a Charybdą - poparcie dla nich rośnie, gdy radykalizują przekaz wyborczy, zaś maleje, gdy zachowują konsensus. Pojawiły się pierwsze procesy o organizację przez nich nieuzgodnionych manifestacji ulicznych, bo chociaż organizatorzy uznali je za rodzaj pokojowego dialogu z narodem, posypały się kary administracyjne. Ziuganow oczywiście broni swoich działaczy, choć eksperci podejrzewają, że cały konflikt skończy się na słowach. Pogodzić narrację Putina wzywającą do konsolidacji wszystkich partii w obliczu wroga z postawą opozycyjną wobec Jednej Rosji jednak po prostu się nie da, więc Giennadij Ziuganow lawiruje. Komuniści narzekają na niesprawiedliwe traktowanie i zapewniają rząd o swojej lojalności, ale próbują też pozyskać wyborców np. krytykując zaostrzenie prawa. Wiedzą, że władza na pewno ukarałaby ich za poważniejsze naruszenie uzgodnień.
Jeżeli nawet w Rosji istnieje szeroki krąg niezadowolonych, rząd zadbał o jego rozproszenie, co widać wyraźnie po zablokowaniu Telegramu. Komuniści mają struktury, ale nie zamierzają rezygnować z zawartego z rządem układu. Inteligencja dostrzega zahamowanie rozwoju państwa, brak perspektyw i problemy gospodarcze, ale nie jest nastawiona buntowniczo i zorganizowana, nacjonaliści odwołują się do popularnych emocji społecznych, gniew ludu kierując na liberałów i imigrantów. Chociaż więc istnieje elektorat sprzeciwu, który dobrze charakteryzuje skarga typu "emerytury nam zabrali, żywność droga jak złoto, i teraz nawet dzieciom zabraniają pogadać przez Internet" nie jest on zorganizowany i nie ma potencjału buntu.
Komentarze
Prześlij komentarz